Desanka Maksimović – Prośba o łaskę

Desanka Maksimović, Prośba o łaskę, przeł. A. Dukanović, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1972, 86 s.

 

Dla apokryfów.

Dla bogów.

Dla dni ostatnich.

Dla dzikich zwierząt spotwarzonych.

Dla herezji.

Dla kłamstw mówionych z litości.

Dla kobiet jak Maria Magdalena podejrzanych.

Dla kobiet, które nigdy nie rodziły.

Dla Kopciuszka.

Dla kmiecia.

Dla kmiecych kobiet.

Dla kuglarzy.

Dla ludzi, którzy widzą jasno.

Dla łowisk.

Dla mnicha.

Dla naiwnych.

Dla nienawidzących śmierci.

Dla niepielgrzymów.

Dla nieprawych weselnych uroczystości.

Dla nie zrozumianych.

Dla poetki, ziemi prastarej.

Dla pozbawionych władzy.

Dla siedmiu głodnych lat.

Dla szyderców.

Dla trunków.

Dla tych, którzy carskie gościńce orzą.

Dla tych, którzy na czas nie umierają.

Dla tych, którzy potykają się na progu.

Dla tych, którzy wykazują odwagę, kiedy giną.

Dla ułaskawionych niewolników.

Dla ważnych.

Dla zagubionych listów miłosnych.

Dla zgromadzenia serca.

Dla ziemi, przez którą przetoczy się wojsko.

Dla żołędzi.

Dla żołnierskich cmentarzy.

Idą carskim gościńcem.

O cudzołóstwie.

Odezwa.

O herezji.

O karze ukamienowania.

O łasce carskiej.

O łowach.

O majątku państwowym.

O mowie kacerzy.

O ołtarzu.

O ożenku syna.

O pijakach.

O poddanym.

O przebaczeniu.

O ptakach bożych.

O sądzie Bożym.

O ubogiej prządce.

O wsi carskiej.

O wysłanniku.

O zbiegłym niewolniku.

O znalazcy.

O zwalonej cerkwi.

O żołnierzu.

 

E.S.

Wortal serbsko-polskich kontaktów kulturalnych

error: Content is protected !!