Filmy dramatyczne

W odniesieniu do polskiego filmoznawcy, Marka Hendrykowskiego, film dramatyczny to utwór filmowy o charakterze zarówno fabularnym jak i dokumentalnym, którego konstrukcja zbudowana jest wokół głównego konfliktu podporządkowującego sobie sieć relacji między poszczególnymi postaciami i elementami akcji, a struktura rozwoju dzięki umiejętnie wykreowanym progresjom napięć dramatycznych ewokuje silne emocje widza. Podobnie jak w wypadku komedii, charakterystyczną cechą dramatu filmowego jest bogactwo wykształconych w toku jego rozwoju w większości z czasem usamodzielnionych wariantów gatunkowych.[1]

Jak wynika z definicji, na podstawie dramatu ukształtowało się wiele podgatunków. Części z nich reprezentowana jest przez serbskie filmy grane w polskich kinach w okresie PRLu, są to:

  1.  Dramaty historyczne czyli utwory filmowe osnute na kanwie rzeczywistych faktów i wydarzeń historycznych.(…)Nici specyficznego gatunku, jakim jest film historyczny, prowadzą w różne strony. Filmem „historycznym”, przy całej paradoksalności tego określenia, były już reinscenizacje aktualnych zdarzeń historycznych uprawiane na przełomie XIX i XX wieku (…).[2]
  2. Dramaty miłosne, które cytując filmoznawcę, oparte są na temacie miłości wiecznej i absolutnej, gatunek filmowy, ukazujący dzieje wielkiego uczucia, cierpienia i śmierci. Poetyka melodramatów, której ośrodek stanowi wzruszający obraz miłości pary bohaterów, posługuje się silnymi efektami emocjonalnymi, których funkcja polega na wywołaniu głębokiego współczucia odbiorców.[3]
  3. Dramaty obyczajowe, których głównym tematem jest konflikt obyczajowy zachodzący w życiu indywidualnego człowieka lub społeczności.[4]
  4. Dramaty społeczne to natomiast utwory filmowe o charakterze fabularnym, dokumentalnym lub paradokumentalnym, których tematem jest dramatyczny konflikt wywołany zjawiskiem lub problemem społecznym.[5]
  5. Dramaty wojenne to gatunek, ciągle aktualny, interesujący zarówno współczesną widownię jak i reżyserów.
    Marek Hendrykowski definiuje go jako gatunek filmu fabularnego, paradokumentalnego lub dokumentalnego, widowisko filmowe osnute na autentycznych wydarzeniach i faktach: zaczerpnięte z historii, kreujące własną wojenną mitologię. To dzieło, którego zasadę konstrukcyjną stanowi konflikt militarny i obrazy działań wojennych.[6]
    Natomiast Anna Skwara, autorka artykułu Kino wojenne – między agresją a ukojeniem, definiuje film wojenny w następujący sposób: to sprawnie wyreżyserowana historia, której główną konfiguracją jest walka. Tematycznym podłożem tego widowiska jest II wojna światowa lub wojny dzisiejsze – Korea, Kambodża, Wietnam.[7]
    Uważa ona również, że w filmie wojennym najważniejsza jest ideologia.

Źródła:
[1] M. Hendrykowski: Słownik terminów filmowych, Poznań, Ars Nova, 1994, s. 64.
[2] M. Hendrykowski: Leksykon gatunków filmowych, Wrocław, Studio Filmowe MONTEVIDEO, 2001, s. 74.
[3] M. Hendrykowski: Leksykon…, s. 171.
[4] Ibidem, s. 65.
[5] Ibidem, s. 66.
[6] M. Hendrykowski: Słownik…, s. 325.
[7] A. Skwara: Kino wojenne – między agresją a ukojeniem,W: Kino gatunków, red. A. HelmanWydawnictwo UJ, Kraków, 1991, s. 8

 

A.R.

Wortal serbsko-polskich kontaktów kulturalnych

error: Content is protected !!